Yeşil Çevre

Burası Biberiye Parkı, Şişli, Gülbahar Mahallesi.. Kafamı nereye çevirirsem, karşıma çıkan manzara hep aynı: Devasa beton kalıplar ve gri bir gökyüzü. Gülbahar’da 'yeşile' dair gördüğüm tek şey, paradoksal bir şekilde, karşıdaki o koca beton kütlesinin YEŞİLE boyanmış rengi. Yeşile dair tek şey bu. Bu tablo, modern şehirciliğin değil, plansızlığın ve sıkışmışlığın bir ilanı gibi.

Şu parka bir bakın. Burası teknik olarak bir 'park' değil, binaların arasına sıkışmış, vicdan rahatlatmak için bırakılmış bir boşluktan ibaret. Etrafı yüksek binalarla çevrili, hava sirkülasyonunun ve güneşin kısıtlı olduğu, sadece birkaç plastik oyun grubu ve spor aleti sığdırılmış bir alan.

Burada asıl mesele sadece estetik değil, güvenlik ve yaşam hakkı. Binlerce insanın yaşadığı bu mahallede, olası bir afet anında sığınılabilecek gerçek bir toplanma alanı yok. Bu park o kadar dar ve çevresi binalarla o kadar kuşatılmış durumda ki, acil bir durumda buraya toplanmak bile kendi başına bir risk taşıyor. İnsanlara nefes alacak bir koridor, çocuklara ise toprağa basacak bir karış yer bırakılmamış. Yeşil, bu mahallede artık bir ihtiyaç değil, ulaşılamayan lüks bir manzaraya dönüşmüş durumda."

Notlar:

• Hacimsel Boğulma: Park, bitişik nizam ve yüksek katlı yapıların yarattığı "kentsel kanyon" etkisinin tam ortasında kalıyor. Bu durum, kullanıcılarda ferahlık yerine klostrofobik bir his uyandırır.

• Fonksiyonel Yetersizlik: Parkın eğimli bir arazide, yol kenarında ve oldukça dar olması, hem sosyal etkileşimi kısıtlıyor hem de çocukların güvenliği açısından (araç trafiğine yakınlık) risk oluşturuyor.

• Sembolik Yeşil: Görsellerde parkın içindeki ağaçların bile beton zeminler ve demir korkuluklarla sınırlandığı görülüyor. Doğal zemin (toprak) neredeyse yok denecek kadar az, yerini sentetik kaplamalar ve beton almış.

• Afet Yönetimi: Bir deprem toplanma alanı için gereken 'yıkılacak binalardan güvenli mesafe' kriterini, çevresindeki yapı stoğu nedeniyle karşılaması imkansız görünüyor.